SPOORZOEKEN

Parallel aan de school kwam de trein,
een rookpluim langs het klasraam
waarachter meester Kramer zetelde
en wij in rijen zwegen.

Locomotieven hadden namen,
'Argus' en 'Brutus' bliezen stoom af,
gekeerd op de draaischijf
gereed voor de terugreis.
Reizigers in eigen klasse
hun plaats gewezen.

Stroom voor stoom tenslotte,
als eindstation laatste in de rij.
(Voorbode van latere ergernissen:
karrenspoor en tweebaansleed.)
Hier te komen had al langer
vele voeten in de aarde.

Maar bij aankomst wachtte het plantsoen,
klonk soms muziek tussen de bomen.
En mooi het zicht op Bellevue,
in naam straks terug op haar plek.
Een echo uit verjaarde tijden.


T.g.v. het 150-jarig bestaan van de spoorlijn Alkmaar-Den Helder

KOPZORGEN

Hoe de Kampanje, het grote gebaar,
gevolgd werd door een benepen plan.
Hoe groene aanslag een voorbode werd
voor de koppen die moesten rollen.

Na jaren hun vaste en gepaste plaats
botweg naar hun schepper terug?
Wat is kunst dan nog in deze stad?
Wie komt er eindelijk bij zinnen?

Van de kop en de munt
ligt de laatste nog boven,
een keuze uit armoede dreigt.
Tijd om de hoofden erbij te houden.



Het kunstwerk 'Zoveel hoofden zoveel zinnen' ,bestaande uit vijf
koppen,dreigt te verdwijnen en aan de kunstenaar Jerome Symons
teruggegeven te worden.

DE  KAMPANJE

Tegen de stroom, bij kerend tij,
gaan kunsten en ketelmakerij
in nieuw verbond naar een huis
waar de verbeelding mag wonen,
bezieling een thuis krijgt.

Erfgoed voegt zich
tijdloos en gedwee.
Dagen van klinkend metaal
door de jaren ingehaald.

Zie de omglaasde oude ruimte
naar een theater vertaald
waar de voeten komen dansen,
stemmen willen klinken,
snaren zullen raken.

Voor de duur van het moment,
in verwondering verstreken,
lichten zij ons uit de dag,
laten onze handen spreken.


T.g.v. de opening van het nieuwe theater 'De Kampanje'

Joop,

Aan  de dag dat je er zelf niet meer zou zijn
had je ooit al eens woorden gewijd.
Nu vandaag die dag is maakt de schok
die uit mij wegtrekt plaats voor het besef
hoezeer jij er was en zal zijn,
meekijkend over mijn schouder,
loyaal, met een kritische blik en soms
een instemmende knik.
Fietsend langs de Helderse zeedijk
vonden we elkaar in het vermoeden
dat aan het eind, misschien,
een enkele regel de overkant zou halen.
Ik hoorde toen vooral hoe jij jezelf
daarmee te kort deed.
Kenmerkend was het wel voor jou,
de betrekkelijkheid van zelfs de poëzie,
de ernst ervan zichtbaar in je pas.
Alsof je de woordenlast met je meedroeg
voor de regels die zich nog zouden schrijven,
nu ongeschreven blijven.


t.g.v. het overlijden van Joop Leibbrand,
oud-stadsdichter van Den Helder

ZONNEBLOEMEN AAN ZEE

Natuurlijk trok het warme Zuiden,
lonkte het Franse zicht,
maar kwam je ooit op de gedachte,
al was het voor één moment,
te kiezen voor een Helders licht?
Wolkenluchten boven het water,
de Noordzee voor de Montmajour?

Waar jouw ezel had gestaan
kreeg deze stad haar plaats in de tijd.
"L'église d'Auvers"  De Nieuwe kerk,
"Le pont de Langlois"  De Mosterdbrug.
Nieuwe namen, andere koppen
keken van je doeken neer:
"Père Tanguy"  Dorus Rijkers,
"Dr.Gachet"  Janus Kuiper.

Aan alle grote museumwanden
gingen wij de wereld over.
En jouw naam met ere hier genoemd
in straten en op pleinen? Ach,
wellicht legde ook jij het af
tegen koningskinderen, waterwegen
en verre eilanden van smaragd.

Nu laaft de massa zich aan ander licht,
maar al wat er aan licht bestaat,
het zou je donkerste uur niet verdrijven.



Bij de opening van de 'Van Gogh-week'

GROTE  WOORDEN

Grote woorden brachten ons tot hier:
transparantie, daadkracht, nieuw elan,
de sloop van achterkamers.
Grote woorden die verleidden
en nu reeds uit het vaandel gevallen.
Ondergang in troebel water
van wat met de mond werd beleden,
uit ongenoegen werd bepleit.
Likkebaardend neemt de buitenwacht
weer plaats op de tribune,
tot verder kijken niet verplicht.
Wat hier van waarde wordt geboden
door eigen toedoen uit het zicht.
Grote woorden brachten ons tot hier
en niet verder.

PASAR MALAM

Je gaat een weg
van Soerabaja tot Willemsoord,
dwaalt door het verhaal
hoe Indië naar Holland kwam,
herkent haar taal, haar muziek,
ruikt hoe nieuwe geuren
onze keukens vulden.

'Nina Bobo', 'Ambon Manise',
verklankte weemoed, waaronder
miskend verleden schuilgaat.

Vandaag heerst tempo doeloe.
Dansend op een herinnering
tekent zich op de gezichten
een thuiskomst onder de tjempaka,
ver nog voor hun eerste sneeuw.

Onder deze oude spanten
komen de zintuigen te gast.
Indië gehoord, Azië geproefd,
de tropen voelbaar.


t.g.v. de 46ste Pasar Malam in Den Helder

DE  LAATSTE  GETUIGEN

Zij vertelden, toen het kon,
wat zich hier laat herdenken.
Wij hoorden en lazen hoe het was,
zij waren er bij,
wonen nog in de herinnering
waar geen kleur zich voegt.

Zij zijn de namen die we dragen,
hun verhalen die ons omringen
blijvend doorgegeven
opdat geen mens in schaduw leeft.

Want de vluchteling van toen
is nog altijd onderweg,
kent grens noch afstand en
ofschoon onder ons, niet herkend
waar de blik is afgewend.

De geschiedenis vraagt om adem
en een stem voor alle tijden.
Zo zal dit verleden niet voltooid zijn,
maar tegenwoordig en toekomend.


Geschreven en voorgedragen t.g.v. Dodenherdenking 4 mei 2015

DEN  HELDERST

Aan horizon hier nooit gebrek,
nu nog verder dan gedacht
en al wat ons daar wacht
steeds scherper in zicht.

Weer helpt de zee ons in het nieuws,
zon en water, nu de lucht,
schoner dan we al wisten.
Mist trekt op, maakt plaats
voor dit opgerekte uitzicht,
van dromen en wensen het domein,
ver weg dicht bij huis.

En toch, een enkele keer nog
dat andere Helderse geluid:
ongezien de golfslag vanuit zee,
de roep van een verre misthoorn.


D.m.v. metingen van het KNMI werd vastgesteld
dat Den Helder het beste zicht heeft , met de schoonste lucht

VAN  BOVEN  GEZIEN

Zo een stad verkleind
geeft het verste vergezicht.

Het oog volgt de straten
langs een spoor van herkenning.
Het plan voor de stad ontvouwd:
niet anders te willen worden,
maar te bouwen naar wie zij is.

Wat verloren ging in de tijd
eist haar plaats op aan de wand,
maar op tafel wint de belofte.

Al wat leeft krimpt hier tot stilte,
wacht buiten om de hoek
waar dit binnen zich waar maakt.


t.g.v. de opening van de Stadshart-projectwinkel.

LEEGSTAD

Onder onze ogen
slaan crisis en thuiskoop
de straten met gaten
van uitgestalde leegte.

Schoenen, passend aan je voeten,
handen die de stoffen proeven,
vingers, zoekend door de schappen,
gezwicht voor het gemak van een klik
naar vreemde verten.

Namen waaraan de stad wordt gekend
verdwijnen achter verduisterde ramen.
Waar letters van de gevels vallen
groeit een verleden
van wat in werkelijkheid was.