Joop,

Aan  de dag dat je er zelf niet meer zou zijn
had je ooit al eens woorden gewijd.
Nu vandaag die dag is maakt de schok
die uit mij wegtrekt plaats voor het besef
hoezeer jij er was en zal zijn,
meekijkend over mijn schouder,
loyaal, met een kritische blik en soms
een instemmende knik.
Fietsend langs de Helderse zeedijk
vonden we elkaar in het vermoeden
dat aan het eind, misschien,
een enkele regel de overkant zou halen.
Ik hoorde toen vooral hoe jij jezelf
daarmee te kort deed.
Kenmerkend was het wel voor jou,
de betrekkelijkheid van zelfs de poëzie,
de ernst ervan zichtbaar in je pas.
Alsof je de woordenlast met je meedroeg
voor de regels die zich nog zouden schrijven,
nu ongeschreven blijven.


t.g.v. het overlijden van Joop Leibbrand,
oud-stadsdichter van Den Helder