'DE  DONKERE  DUINEN'

Wie zonder werk was, toen,
wachtte een schop
en een jong boompje.
Bosaanleg tot heil van de werkloze,
verlichting voor haperende longen,
decor voor de zondagse wandeling.
Maar donker, nee.
Altijd wijken hier de kruinen
voor het gewicht van licht.

Van alle stappen hier achtergelaten
weet ik onder mijn voeten het spoor
dat vertrouwd terugvoert
naar geheimen achter de bomen,
voor boswachters steeds op je hoede.
Middagen om in te verdwalen
geslonken tot overzichtelijke groen
waar iedere stronk mij past,
elke stam in mij woont.
Geen tak hier zonder betekenis,
geen pad zonder thuiskomst.


T.g.v. de expositie 'Inspired by nature' in de Helderse Vallei

NEEM  DE  WIJK

Alles wijst naar vreemd en ver,
voorbij aan wat wacht om de hoek:
een buurt die leeft om je heen,
gebouwd uit meer dan steen.

Waar overheden teruggetreden
ruimte scheppen voor een plan
kan de deur van het slot,
gaan de ramen open
naar een wijk in beweging,
waar je huis staat
en je thuis bent,
waar je wordt gekend.

Wat verbindt geeft houvast
op de weg van binnen naar buiten
die loopt door jouw straat.
De stappen die je zet,
ze wonen al in je hoofd.
Ideeën groeien zichtbaar
voor wie er in gelooft.

Spreek voor je buurt - met hoofd en hart.
Neem de wijk - in eigen hand.


Opgenomen in een boek t.g.v. het 20-jarig jubileum van het L.P.B. (Platform voor
wijkgericht werken) en het L.P.B.congres 2014 in Groningen.
Voorgedragen tijdens de Wijkmanifestatie in Nieuw Den Helder

' DE  SCHOTS '   1971 - 2013

open                                                       
het water de weg                                     
voor wie zich laat dragen                        
met elke slag                                           
een verre overkant
nabij


dicht
de aarde terug
in drooggevallen leegte
op deze grond
drijft herinnering nog
voorbij                                                                                            


Geplaatst in een herinneringsmonument op de plek van het oude zwembad

G-NIALE  KUNSTWEEK

Wie zoekt naar het ritme
van hier en nu
dat slaat en klopt
en danst en speelt,
zingt en verbeeldt,
krijgt zicht op eigen kracht,
laat beperking los,
ziet iedereen begrensd,
maar bereid tot een sprong
naar het onbekende.

In gevonden samenspraak
bindt eenzelfde taal:
vorm en kleur,
woorden en stof.
Wie zoekt naar het ritme
gaat daar licht aan voorbij,
maar vindt elkaar
en zichzelf vrij.

STAD

Tussen de schaduw van verleden
en het licht van de geschiedenis.
Steeds beter weet je niet wat je ziet.
Hoe overal het water raakt
aan gespiegeld licht,
het land in golven ondergaat.
Hoe op deze plek van aanleg en vertrek
elke overkant een brug vraagt,
elke verte een schip.
Hoe onbegrensd de wind tot storm
zich ongezien laat horen,
achterblijft in verwaaide sporen
en het krijsen boven land.
Stad van bakens
onder nooit eendere luchten
zover het oog wil zien.
Stad, hoe stil je leeft
in oude straten en stegen.
Waar een jeugd zich herschrijft
kom ik mijzelf weer tegen.


Voorgelezen ter inleiding van een fotoworkshop in Kunsthal 45 te Den Helder

Was getekend : JAN BLANKEN JANSZ.


Ooit nam ik een voorschot op de toekomst,
tekende tenslotte uw verleden.

Droogdokken kwamen van mijn tafel.
Uit mijn hand uw haven, uw stelling,
forten, werf en kanaal.
Pantograaf en spiegelpasser
waren mij vanouds vertrouwd.

Hier kwam ik in het voetspoor van de keizer,
verdiende koninklijk respect.
Mijn memoriën spraken voor zich,
oogstten afgunst van dovemans heren
voor de ambachtsman in hun waterstaat.

Het water liep zoals ik wilde,
maar de tijd tikte anders
en haalde mij in. Ook deze stad,
getekend boven mijn handtekening,
noemt nog mijn naam in een enkele straat.

Ooit nam ik een voorschot op de toekomst,
tekende tenslotte mijn verleden.


T.g.v. het 200-jarig bestaan van de oude rijkswerf 'Willemsoord'

50  JAAR  DE  SCHOOTEN

Ver voor deze vijftig jaar
de eeuwen waarop wij staan,
hun nagelaten sporen:
een houten lepel, leren schoen.
Over de scherven van oud bestaan
een haastig heden neergelegd.

Op de kaart de lijnen getrokken.
Getekend voor levens
in eendere kamers
groeit een wijk, krimpt de ruimte.
Steen voor steen, een horizon gewist.

Zo worden winkels tot plaza,
vindt men zichzelf in de huizen
en elkaar in het park
waar de zomers zich herhalen.
Een regenboog kleurt de fontein.

We tellen de jaren tot een feest,
de rug naar de tijd gekeerd.
Schout en schepenen, Floris de Vijfde,
alleen de straten willen terug.

VOX  POPULI

In de duiding van stemgedrag
leek weerbarstige praktijk nog ver.
Maar de stem des volks haperde,
zocht een helder geluid,
oefende een vaste toon.

Gebukt onder het gewicht van ego
in verbaasd verkregen positie
werd afgerekend met recent verleden,
een last haast wel zwaarder
dan de toekomst die wachtte.

Zo nam men de tijd
die deze stad niet had
en voordat een regel werd geschreven
was de koers al verlegd,
bleek niets gelijk te zijn gebleven
aan wat tevoren was gezegd.

VRIENDELIJK  GEVANGEN

Levens in de wacht
slijten hun Hollandse dagen.
Wetten hebben hun gewicht,
maar wie weegt de vragen:

Wat drijft iemand de wereld over
naar deze vreemde overkant,
gekend van ooit een gerucht,
geen zee te diep
geen boot te wrak,
de ondenkbaarste grens voorbij?

Met vriendelijke gaten in de muur
een nieuwe bestemming verwelkomd,
meer nog dan haar dolende gasten.
Voor hen gewoonlijk het snelle oordeel
tot één een gezicht krijgt,
zijn plaats heeft tussen klasgenoten,
staan zij al om hem heen,
komen in 't geweer.

Iemand vraagt een gezicht,
verlangt een naam, een stem,
zoekt een uitzicht.


De voormalige jeugdgevangenis 'Doggershoek' wordt een opvang voor asielzoekers

"BACK TO THE SIXTIES"
          1964 -- 2014

Dit herinnerde beeld:
buiten zindert een zomer,
binnen wacht het donker,
heerst nog de stilte
van voor de eerste aanslag
van het gevonden akkoord.
Niemand heeft een eigen lied
maar wat je zingt ben je zelf,
thuis in geleende stemmen.

Je kijkt om je heen,
vier tellen verwijderd
van wat aan herinnering bleef.
En hoewel achtervolgd
door een stem uit de verte ontwaakt,
door een snaar die nog raakt,
je speelt jezelf terug
op lang vervlogen tonen,
losgezongen uit hun tijd.

EEN  KUNSTHAL  VOOR  DE  STAD

Wat was werd niet gezien,
maar wat weerloos heet te zijn
richt zich op in deze ruimte
waar een echo van verstoten ivoor
allengs oplost in verbeelde verwondering.

Nu nog lopen lichtbeelden vooruit
op een nieuwe werkelijkheid,
schreeuwen vanaf hun schermen
om het echte werk:
gewicht van schurende schoonheid,
vanuit ongekende hoeken het zicht
op wat alledaags gekend leek.

Met andere ogen te gaan
langs deze wachtende wanden
in een Kunsthal
die zich opent voor de stad.


Bij de opening van Kunsthal 45 in de voormalige .'Superpool'

ALLE  TIJD

H.J.Vierdag, orgelbouwer te Enschede,
legde van 1946 tot 1981
zijn klanken over het land.

Zijn pijpen ademen hun ziel
nu tot in Den Helders Triade,
schenken de ruimte een oud geluid
waarmee G.P.Cima's Sonate in d
het onzegbare laat horen,
met cello en blokfluit ons
uit de vrijdagavond tilt
naar een lang vergeten eeuw.

Tussen de strakke lijnen van deze zaal
klonk zo nog nooit een stilte.
Wij waren hier voor even
maar kregen alle tijd.



t.g.v. de ingebruikneming van het Vierdag-orgel in Triade met een concert op 7 feb. 2014

NOOIT  EEN  ZWIJGEN

De lucht breekt hier open
en het land gaat onder.
Oog zoekt horizon.
Decor, waarin je samenvalt
met de plaats waar je bleef
voor de duur van een foto,
in verstrijkende tijd een baken
op de weg naar een herinnering.
Wie je bent laat zich vangen
in de blik van het moment.

Weg van deze plek
blijft geen teken bewaard
dan het bevroren beeld
waar alles zijn plaats houdt
in beteugeld licht,
de tijd verstild.

Maar nooit een zwijgen
van de wind om mij heen,
de branding in mijn hoofd.


Gedicht voor het boek 'Ik voel me verf'' van fotograaf Joost Bataille,
portretten en gedichten van 50 stadsdichters uit Nederland en Vlaanderen

ZONNESTRIJD

Helios, ons goed gezind,
strooit stralen over de stad.
Niet verder de zon achterna
maar alle ogen op het zuiden.
Ach, stad, dat jij,
eerste in uren gemeten
en geholpen door zee en december,
volop mag staan
in het licht van de zon.
Het mag in dank worden uitgedragen
en in bescheidenheid aanvaard
om zongebruind straks pal te staan
onder wolkengrijze lucht.



Den Helder de plek met de meeste zonuren in 2013