HD

(t.g.v. de Helderse Visserijdagen)

In twee letters weerklinkt de oude stad,
herkend in vreemde haven,
blinkend de naam in goud op hout.
'Hanny','Elisabeth','Lida Suzanne'

En in de brug de schipper,
op banken en wrakken bedacht
vaart blind op radiogolven.
'Breewijd','Marsdiep','Noorderhaaks'

Na de eerste trek de kuil gelost,
vangst geschat door man en meeuw,
heeft onder het krijsen ieder zijn taak.
'De Jonge Hendrik','Pieter','Jacob Senior'

Met de haven vol, de ruimen geleegd
laat zich thuisvaart sonoor bezingen
op vaste grond in koor en kerkbank.
'Vertrouwen','DeoVolente','Hoop op zegen'

15  AUGUSTUS  2011


Vijf tijdzones scheidden
de waringin van de kastanje,
zoveel groter nog de afstand
tussen vaderland en moederland,
zoveel verder nog gevoeld
door een opgelegd zwijgen.

Hoe vernedering regel werd
langs de spoorlijn, in het kamp,
gezinnen uiteengedreven,
wie wilde daarvan horen?

Dat internering samenviel
met honger, ziekte, marteling,
dat bevrijding geen vrijheid bracht,
wie wilde ervan weten?

In dit verre en berooide land
likte men de eigen wonden,
werd in kilte weggekeken
van het lijden overzee.

Vandaag wordt die kloof gedicht,
de stilte opgeheven
door miljoenen een stem te geven,
die gehoord wordt en verstaan.


(Voorgedragen tijdens de herdenking van de
beëindiging Tweede Wereldoorlog in Oost-Azië)

MARSDIEP ZICHZELF GENOEG

Voor minder dan spektakel
verdwaalt een mens op weg naar hier.

De vaart der volkeren haakte
naar snelheid, in seconden te meten,
en nooit genoeg aan paardenkracht
voor een gedroomde plek op de kaart.

Wat blijft is wat zich grootmoedig geeft,
licht en lucht, waaraan de blik zich laaft
en onbegrensd de ruimte,
geen dag gelijk en zichzelf genoeg.

Waar golfslag rolt op wind en getij
wacht een zee van leven
die in traagheid wordt ervaren,
in stilte wordt beleefd.