UIT  WIND  EN  WATER

Mijn blik verloor zich
in een eindeloze lucht
waar wolken, hun vormen ten spijt,
alleen zichzelf nog betekenden.

Een vergeten lied kwam in vlagen
met het verwaaide klokkenspel
tot in de straten van de stad.
Meegevoerd over de dijk
verdween het, als de voorbije dagen,
achter de horizon.

Op en af met de getijden
sloegen golven hun slag,
meldden oceanen zich op het strand.
Hun verten hier ongezien,
van vreemde kusten een vermoeden.

Het was de wind die woorden waaide
en het water dat stroomde in de regels
geschreven uit mijn hand.


T.g.v. de Nationale Gedichtendag 2016  Thema : Herinnering

BIS

Wie het Groninger Hoge Land verlaat,
tot aan het Marsdiep westwaarts gaat,
die heeft hier iets te zoeken,
moet zich wel geroepen voelen
in bestuurlijke stormen pal te staan.
Die heeft aan zes jaar niet genoeg.

Neergestreken op vleugels van poëzie,
met scherpe blik een baken in de branding,
kwinkslag en daadkracht in balans.
Welke stad kan werkelijk zonder?

Bouwend vooruit, steen voor steen,
komt met hem de stad in zicht,
soms moeizaam door de Jutter erkend,
want meer vertrouwd met steen en been
valt eerst het oog op hoge bomen. En ach,
waar anders wordt zoveel wind gevangen?

Een goede raad zou je willen geven,
maar blijkt als eerder duur te zijn.
Waar voorgangers moesten sneven,
ver nog voor een tweede termijn,
wordt hier geschiedenis geschreven.
Een mooie toekomst in het verschiet?
Daarin graag geloofd, want
voor minder gaat hij niet.


T.g.v. het ingaan van de tweede termijn van burgemeester Koen Schuiling